De feeks en haar gemeenschap

In dit werk deel ik het onderbelichte verhaal van Martha Walden (zie ook ‘Groeten uit Tuvalu’) met de vrouwen uit mijn woongemeenschap en de buurt. Samen gaven we vorm aan het beeld van Martha en andere voormoeders: vrouwen die de weg voor ons hebben vrijgemaakt, maar die vaak zijn vergeten of zelfs actief uit de archieven en de geschiedenis zijn gewist. We zien hen als de natuur zelf: verbonden, geworteld, wild, aards, dit alles tegelijkertijd. Het werk is uitgevoerd op katoen, bewerkt met stiften en natuurlijke pigmenten uit mijn eigen verftuin. Op dit gezamenlijk beschilderde doek heb ik vervolgens de ‘constellaties’ uit mijn onderzoek geprojecteerd.

In een later stadium hebben we de partners, broers, zussen, kinderen en vrienden van deze vrouwen uitgenodigd. Gezamenlijk spraken we over feminisme; niet vanuit een theoretisch kader, maar als een alledaagse praktijk. Bij een kampvuur dronken we kruidenthee die ik in een ketel boven het vuur had getrokken. We keken naar de sterren en we zagen Martha.

Rondom het vuur hielden we een kort ritueel. Iedereen schreef op wat zij of hij meenam van deze avond. Deze briefjes hebben we aan het vuur toevertrouwd om de opgedane lessen te transformeren en de wereld in te sturen.

Ter reflectie heb ik nadien met de resten van de plantaardige kleurstoffen deze ‘Vuurvogels’ getekend: vogels die onze ontmoeting en de bijbehorende inzichten met zich meedragen. Als dank voor hun aanwezigheid heb ik elke deelnemer een exemplaar gestuurd, in de hoop elkaar in de toekomst weer te ontmoeten.